Προλαβαίνω???

Ανάμεσα σε ένα απο τα ελάχιστα breaks(γκούχου, γκούχου) που κάνω από το διάβασμα και στην ατέλειωτη, μονότονη γκρίνια μου για το τι με περιμένει ακόμα τις επόμενες δύο εβδομάδες, ανακάλυψα όχι μιααα, αλλά ναι ναι τις δύο μεγαλύτερες μου τρέλες που θέλω να πραγματοποιήσω.Και μάλιστα με το μαλλιοκούβαρο (ναι, η φίλη μου είναι) μοιραζόμαστε τη μία από τις δύο.

1: όταν ήμουν 10 χρονών έλεγα "πρέπει να διαβάσω όλα τα βιβλία του κόσμου" (τότε πάλευα ακόμα να τελειώσω Τα ψηλά βουνά)
τώρα που είμαι 21 λέω "πότε θα προλάβω να διαβάσω όοολα τα λογοτεχνικά βιβλία που θέλω?" (με τους πρόσφατους υπολογισμούς μου πρέπει να βγάζω δύο την ημέρα και να μην κοιμάμαι τα βράδια.Α, και να μην ξεχάσουμε το γεγονός οτι συνέχεια βγαίνουν και άλλα)

2: όταν ήμουν 10 χρονών έλεγα "wow, o κόσμος είναι τόσο μεγάλος και διαφορετικός..θέλω να τον γυρίσω όλο"(αμέ, πότε το θέλεις?)
τώρα που είμαι 21 λέω "πως και πότε θα μπορέσω να γυρίσω όλο τον κόσμο, εδώ μου φαίνεται ακατόρθωτο να γυρίσω όλη την Ευρώπη" (επίσης είμαι απο την Αθήνα και δεν ξέρω ακριβώς που πέφτει η Ιπποκράτους τρομάρα μου)
Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω και το Νεό Δελχί, καθώς δέχτηκα πιέσεις απο το Μαλλιοκούβαρο..αν μου τα πληρώσεις όλα, έρχομαι και μαθαίνω και ινδικά για σένα :p
τι λέτε λοιπόν, θα τα καταφέρω??!! Βασικά, δέχεται κανείς να χρηματοδοτήσει τις δύο ταπεινές τρέλες μου?Γιατί ρε παιδιά, θα σας διαφημίζω κιόλας

Τάσεις φυγής no65142763291361928

Δε λέω, κάτι δεν πάει καλά και με τον εαυτό μου. Σίγουρα. Το θέμα είναι μήπως όμως δεν είμαι η μόνη??Μην βαράτε ρε παιδιά, μια κουβέντα είπα. Από τη στιγμή που παραδέχομαι εγώ κάτι, νόμιζα πως και οι υπόλοιποι θα ήταν καλό να το κάνουν. Όχι ε??Μπα??Πάω πάσο.

Καλά δεν προσπαθώ πολύ. Ποτέ δεν το είχα. Όταν κάτι στις σχέσεις μου δεν πήγαινε καλά, το έπαιρνα ως σημάδι οτι δεν ταιριάζω και οτι θα ήταν καλό να σταματήσω τις επαφές και επομένως και τις προσπάθειες να διορθώσω το πρόβλημα. Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, δεχόμουν τις προσπάθειες. Φαίνεται εγωιστικό? Ναι είναι.

Είναι σαν την περίπτωση ενός τεμπέλη που γυρνάει όλη μέρα με άδειες τσέπες στην πόλη. Στο τέλος κάθε μέρας διαπιστώνει οτι δεν έκανε τίποτα (άλλα ούτε και έφαγε) και αποφασίζει οτι αύριο θα ξεκινήσει δουλειά. όμως ούτε την επόμενη μέρα κάνει κάτι. Έτσι εγώ το παραδέχομαι οτι δεν είμαι της προσπάθειας όσον αφορά στις διαπροσωπικές μου σχέσεις, αλλά δεν προσπαθώ (5η φορά η ίδια λέξη, αυτό θα πει συγγραφέας!) να το αλλάξω. Και να (τατααααν) που υπάρχει λόγος.

Γουστάρω, λατρεύω, την βρίσκω να είμαι μόνη μου. Έχω μια τάση προς την πρόκληση δραμάτων και ίντργικας. Και συχνά-πυκνά νιώθω πως δεν ανήκω πουθενά, οτι δεν ταιριάζω απολύτως με κανένα. 'Οχου τρέλα που κουβαλάμε..Να όμως που δεν τα αρνούμαι, τα παραδέχομαι. Μήπως τώρα ήρθε η ώρα να παραδεχτεί-ούν και κάποιοι άλλοι κάτι??

There's such a lot of world to see..

i really miss you, i hope you're fine wherever you are..

but i don't give a damn!

Get your filthy fingers out of my pie

Πληγώθηκα. Όταν χοροπηδάς πάνω στο συννεφάκι σου και δεν προσέχεις το κενό που υπάρχει από κάτω σου και..μπουμ, πάρτη κάτω. Στην αρχή ζαλάδα, μετά βρήκα την ισορροπία μου μόλις σηκώθηκα. Και όλα αυτά γιατί ψάχνω τον ενθουσιασμό τον έρωτα κλπ κλπ. Καλά να πάθεις Στέφη και όλοι σήμερα τριγύρω μου νόμιζα οτι γυρνούσαν και μου έλεγαν "πριτς, σιγά μην τα βρεις". Αμ δε, που θα σας κάνω τη χάρη. Μετά από το μπουμ και τον τραυματισμό (μου θυμίζει περσινές τούμπες με το ποδήλατο, ακόμα τρώω δούλεμα από τις φίλες μου), συνεχίζω. Αμέ, κρυφτείτε μη σας πετύχω!
Χθες που είχα πάει στο Bliss και ενώ χαζεύαμε με την παρέα μου τα λουλουδένια τραπέζια και τις άκυρες σφυρίχτρες που ήταν κρεμασμένες (στη σκάλα νομίζω), ρώτησα δύο από τις φίλες μου πως πιστεύουν οτι θα είναι οι ζωές τους μετά από 5 χρόνια. Όχι όμως πως την φαντάζονται οτι θα ήθελαν να είναι, αλλά πως ρεαλιστικά βλέποντας το, τελικά θα καταλήξουν (καταντήσουν). Αφού το σκέφτηκαν λίγο, με κοίταξαν και είπαν πως δεν μπορούν να φανταστούν κάτι τέτοιο, γιατί έχουν όνειρα. Τους είπα να προσπαθήσουν. Προσπάθησαν λίγο και μου απάντησαν.
Η πρώτη ξεκίνησε με τη φράση "αν ζούμε μέχρι τότε, πιστεύω οτι θα..". Ανατρίχιασα λίγο, χαμογέλασα όμως και το σημείωσα. Σε γενικές γραμμές, εκτός από αυτή τη μακάβρια φράση (γκρρρ), οι σκέψεις της ήταν θετικές για το μέλλον. Η δεύτερη φίλη μου απάντησε πως ενώ έχει όνειρα να κάνει κάτι άλλο, μάλλον στο τέλος θα κάνει κάτι συμβατικό, όσον αφορά στον επαγγελματικό τομέα. Όσον αφορά στις σχέσεις, μου είπε κάτι που με έκανε να γελάσω. Οτι με τα μυαλά που κουβαλάει, δεν ξέρει αν θα έχει σχέση.
Αυτή η ερώτηση ήταν μια μικρή, ύπουλη (κολοβή για τη παρέα μου) παγιδούλα. Στην αρχή που την έθεσα στον εαυτό μου, δεν κατάφερα με τίποτα να την απαντήσω. Η μάλλον αρνούμαι να την απαντήσω. Πεισματικά. Γιατί αν πάρω παράδειγμα από τους μεγάλους (ναι, είμαι μικρή), που το κάνουν συνέχεια, δεν βρίσκω και πολλά πλεονεκτήματα. Συγγνώμη, λοιπόν, κορίτσια..Θα κάτσω να με δείρετε.

Τι μας λέει η κοινή λογική??

Λοιπόοον, να 'μαι πάλι μετά από πολύ καιρό. Όχι, η ονειροπόλα δεν σταμάτησε να ονειρεύεται, αντιθέτως θα έλεγα, τώρα ονειρεύομαι πιο πολύ από ποτέ. Και έχω άπλετο χρόνο γι'αυτό. Και μόνο το 2ωρο που κάνω για να κατέβω καθημερινά σχεδόν Αθήνα με την συγκοινωνία, είναι αρκετό για να φτιάξω στο μυαλό μου ένα τετραήμερο ταξίδι κάπου στην Ευρώπη ή την διακόσμηση του ιδανικού μου σπιτιού. όπως έλεγε όμως και ο Χατζηγιάννης, μόνο στα όνειρα μπορώ να τα αγγίξω (όχι, δεν ακούω μωλέεε, αλλά και ποιος δεν το ξέρει αυτό το άσμα?). κάπου εδώ θέλω να πω δημοσίως (!) ένα ταπεινό συγγνώμη για την συνεχή μου αργοπορία σε όποια ραντεβού έχω στην Αθήνα, δεν μπορούσα ποτέ να οργανώσω καλά τον χρόνο μου (δεν θα αρέσει νομίζω αυτό στον μελλοντικό μου εργοδότη ε?). Το βλέμμα κουταβιού που ζητάει γκαλίτσα και φαγάκι με τα κατεβασμένα αυτιά είναι ένα από τα κόλπα μου όταν φτάνω μετά από μισή ώρα, αλλά αρχίζει να μην πιάνει. Έτσι, τώρα τελευταία, αρχίζω και ψάχνω τρόπους διαφυγής βλέποντας το αγριεμένο βλέμμα των φίλων μου. Sorryyy..
πριν λίγο κοιτούσα κάποιες παλιές μου σημειώσεις, σκέψεις της στιγμής και βρήκα μια φράση που δεν μπορώ να θυμηθώ αν την άκουσα ή οτιδήποτε άλλο. κάτω-κάτω λοιπόν με μικρά γραμματάκια έγραφα "οι άνθρωποι πεθαίνουν από κοινή λογική". Κατευθείαν λοιπόν, μου ήρθαν στο μυαλό κοινές΄φράσεις τύπου "σκέψου λίγο λογικά", "λογικέψου" και άλλα τέτοια.. Δεν λέω, αν δεν είχαμε λογική δεν θα μπορούσαμε να βάλουμε κάποια πράγματα σε τάξη ή να συνυπάρχουμε με άλλους "λογικούς" ανθρώπους γύρω μας. Αλλά, δεν το έχουμε παρακάνει νομίζετε??
η κοινή λογική έχει αρχίζει να μας κατακλύζει. Βάζοντας την παιδική μου φαντασία λοιπόν, σκέφτομαι την λογική ως μια μεγάλη ομάδα μικρών πλασμάτων, οι οποίες έχουν την μορφή μεγάλων σε ηλικία κυριών, με στρογγυλά γυαλιά, αγριεμένα μάτια με έντονο βλέμμα αυστηρής κριτικής που κυκλοφορούν γύρω μας και επιβλέπουν κατά πόσο εφαρμόζονται οι κανόνες (η κοινή λογική θα έλεγε εδώ οτι είμαι τρελή και παλαβή που σκέφτομαι τέτοιες μπούρδες). Αnyway, αυτό που θέλω να πω είναι οτι θα ήταν ωραίο αν αφήναμε την κοινή λογική στην άκρη λίιιιιιιιιγο συχνότερα. Ατά τα ουτοπικά από εμέ. (πολύ έγραψα, κουράστηκα πάλι)